METS (Metadata Encoding and Transmission Standard)

Beschrijving

De Metadata Encoding and Transmission Standard (METS) is een XML-schema dat ontwikkeld is op initiatief van de Digital Library Federation (instelling die de Amerikaanse bibliotheken groepeert) en onderhouden wordt door de Library of Congress. De eerste versie ervan dateert van 2001; in april 2009 kwam de versie 1.9 uit.

METS is een specificatie voor het inbrengen en doorsturen van metagegevens. Zij biedt de middelen die nodig zijn voor het beheer van digitale objecten en voor de uitwisseling van deze objecten (tussen systemen of met de gebruikers).

Hoewel het hiervoor niet werd gecreëerd, kan METS dienen als structuur voor de opbouw van informatiepakketten zoals beschreven in het OAIS-model.

Belangrijkste concepten van METS

Minder dan een metagegevenswoordenboek is METS een container die een soepele structuur aanbiedt waarmee het mogelijk is alle metagegevens te verzamelen en te organiseren die nodig zijn voor het beheer van een digitaal object en de uitwisseling ervan, een object dat eenvoudig of complex kan zijn.

Een METS-document bestaat uit 7 delen:

• metsHdr: via de METS-hoofding is het mogelijk om een minimum aan beschrijvende metagegevens in te voeren aangaande het METS-document zelf;
• dmdSec: deel van de beschrijvende metagegevens dat de beschrijvende metagegevens verzamelt van het object/de objecten (METS levert geen enkel beschrijvend metagegeven (noch woordenschat, noch syntaxis) en verwijst naar de geldende standaarden. Merk op dat het uitgevend comité van METS bepaalde standaarden "officieel" erkent);
• amdSec: deel van de administratieve metagegevens die opgedeeld worden in:
• techMD: de technische metagegevens die het formaat documenteren,…;
• rightsMD: de rechtgebonden metagegevens die het copyright, de toegangs-rechten,… documenteren;
• sourceMD: de bron-metagegevens die het document documenteren dat aan de bron ligt van de creatie van het object;
• digiProvMD: de meta-gegevens inzake digitale herkomst die de gegevens bevatten over de acties inzake duurzaamheid zoals de migraties bijvoorbeeld;
• behaviorSec: deel van het gedrag dat informatie geeft over hoe de informaticabestanden begrijpelijk kunnen worden gemaakt voor de gebruiker;
• fileSec: deel van de bestanden dat de inventaris bevat van de informatica-bestanden beschreven in het METS-document;
• structLink: de structurele links die toelaten hyperlinks aan te duiden tussen verschillende objecten in het METS-document;
• structMap: de structurele kaart geeft de structuur van het object en verbindt de verschillende delen van het document.

Merk op dat alle delen herhaald kunnen worden.

De rood omcirkelde delen in de figuur tonen de mogelijkheden die METS biedt om metagegevens in te voegen door ze te "verpakken" of om te verwijzen naar een externe verzameling metagegevens of beide. In een METS-document kan men dus metagegevens invoegen die ingebracht werden in PREMIS, Dublin Core, ... Een METS-document kan dus naar believen uitgebreid worden, waardoor dit formaat momenteel de voorkeur krijgt voor de bewaring op lange termijn en voor de implementatie van de informatiepakketten die gedefinieerd zijn in het OAIS-model.

Gebruik

METS is momenteel de meest gebruikte norm om informatiepakketten samen te stellen zoals gedefinieerd in het OAIS-model. In XML biedt hij het voordeel dat hij relatief rijp is en een uiterst soepele structuur heeft die het mogelijk maakt om een verzameling metagegevens afkomstig van een ander formaat zoals PREMIS in te kapselen in een METS-bestand, volgens het principe van de Russische poppetjes.

Het formaat blijkt daarentegen relatief complex bij grote hoeveelheden objecten binnen hetzelfde METS-bestand. Aangezien de software bovendien geen conceptueel model "bezit", kan een migratie van of naar METS afkomstig van een ander schema van metagegevens moeilijk blijken